Intussen ben ik vijf maanden vader. Misschien vraagt dat om een evaluatie, om bezinning, een terugblik en een niet al te vergezicht als toegift. Maar ik ben tot niets in staat. Fons ligt nu in mijn armen te slapen. Zijn borst gaat snel op en neer. Een verkoudheid voert zijn ademhaling op. Al drie weken hoest hij zijn longen en zijn slaap stuk. Zijn bedje weigert hij, zoals hij ook de eerste vier maanden van zijn leven heeft gedaan. Toen reflux, nu een genaldeloze griep (en, dan toch, reflux?). Slapen doen we in dit gezin zo weinig mogelijk, zelfs al snakken we allemaal naar ons matras.