Het is tijd. Zojuist heb ik mijn tweede roman ingeleverd bij mijn uitgeverij. ‘Definitief’, heb ik aan de documenttitel toegevoegd, zodat er geen misverstanden over kunnen ontstaan. A27 is af. Alsjeblieft uitgever, alsjeblieft vormgever, alsjeblieft drukker, alsjeblieft lezer. Take it away! Ik ben opgelucht. De metafoor is eerder gebruikt door andere auteurs, misschien zelfs te vaak, maar schrijven is als een zwangerschap, als een bevalling. Je draagt iets in je, iets wat steeds meer vorm krijgt, iets wat je emoties in de war schopt (soms huil je, soms lach je, vaak weet je niet waarom) en uiteindelijk moet je het eruit persen. En dan de vertedering als je het eindresultaat in je armen wiegt.