‘Verderop is een stuk kust stuk,’ zegt de Zeeuwse. De wind voert haar snik mee naar de Britse overburen. Ze knijpt in mijn hand voor steun. ‘Ik kwam daar graag met mijn grootvader. We zochten naar verlaten schelpen. Hij vertelde me wat ze in zijn oor fluisterden. Dat hij een mooie kleindochter had, bijvoorbeeld. Mijn grootvader hoorde van een schelp dat de bevrijding aanstaande was.’
Stoute jongen! De School of Media (stoer, Engels!) te Windesheim Zwolle was diep gekwetst en benoemde de teleurstelling na het lezen van mijn blog. ‘Het voelt gewoon niet als een prestatie’, schreef ik in 2009 (!) brutaal over mijn journalistiekdiploma. Op de uitreiking kwam mijn begeleidster hierop terug. Ze zei me niet dat ik trots moest zijn op mijn ‘prestatie’, maar dat ik trots was. Ik had iets wonderlijks geflikt: een diploma geschreven journalistiek! Ik schudde mijn hoofd.