Timing is alles in het leven, zoals de Engelstaligen zo mooi zeggen, en ik heb kennelijk het talent om altijd iets te laat te zijn.
Gisteren zat ik in een stadscafé met een vriend. We praatten wat, dronken iets (misschien iets te veel) en op een gegeven moment zei ik zonder enige ironie dat ik overwoog om de gouden helm van Cotofenești zelf maar op te sporen. Niet dat ik dat zou kunnen, maar goed, ik kon het proberen. Er zat ook best een boek in, dacht ik. Non-fictie. Een zoektocht. Misschien een beetje Indiana Jones in de polder.
Vandaag werd in Drenthe aangekondigd dat de helm was gevonden.
Niet door mij, natuurlijk.
Maar hij is terug en dat is het belangrijkste. Ik ben er blij om. Sinds de diefstal houd ik de zaak in de gaten. Ik schreef hier al eerder over, en sprak er in januari over als zogenaamde Roemeniëkenner bij wijlen Bar Laat – naast Bert Visscher, met make-up op de toet omdat dat zo hoort. De helm van Cotofenești was net gestolen uit het Drents Museum in Assen. Ik vertelde over de Daciërs, ik wilde vertellen over hoe de helm ooit door kinderen werd gevonden en als kippendrinkbak werd gebruikt en over de drie vervloekte armbanden die hun vinders zelden geluk brengen.
En nu is de helm dus terug. Vrij snel ook. Meestal verdwijnt geroofde kunst langer ondergronds, maar door daadkrachtig optreden van de Nederlandse instanties werden de verdachten al snel opgespoord. Vandaag werd de helm en twee van de drie armbanden met bijzonder veel gevoel voor drama onthuld op een persconferentie in de Oude Statenzaal van het Drents Museum, onder zware politiebewaking (ik vermoed om de Roemeense autoriteiten ook te tonen: we nemen jullie serieus).
De Dacische kroon is licht ingedeukt, maar volledig te restaureren, volgens museumdirecteur Robert van Langh. De twee van de drie armbanden zijn in perfecte staat. De derde is opmerkelijk genoeg nog zoek. Maar vooruit, die dingen verdwijnen vaker wel dan niet. De dieven gaven de stukken gisteren terug via tussenpersonen, na onderhandelingen met hun advocaten. Ik ben benieuwd wat de dieven in ruil hebben gekregen, wordt dan pas bekend. Het zal iets zijn. En dat is prima. Dit is een win-win.
De helm gaat zo snel mogelijk terug naar Roemenië, waar hij thuishoort. Het is een nationaal symbool, uit het oude Dacië; het rijk dat zich uitstrekte over het huidige Roemenië. Een koppig volk, die Daciërs. De Romeinen hakten hun overwinning zelfs in de Zuil van Trajanus, in Rome. In het Muzeul Național de Istorie a României in Boekarest staat een kopie van de zuil en dat op loopafstand van de helm van Coțofenești.
Eind goed, al goed.
Alleen die ene armband is dus nog niet terug. Misschien iets voor deze polderavonturier.
