Hoi, mijn naam is Stefan Popa en ik ben schrijver.

Hoi, mijn naam is Stefan Popa en ik ben schrijver. Het heeft een hele poos geduurd voordat ik mij zo durfde voor te stellen. Het eerste gedeelte lukte altijd wel, hoewel ik mij als kind een klein half jaar heb geschaamd voor mijn achternaam, omdat deze anders was dan die van de andere kinderen. Enfin, Stefan Popa, prima. Hoi! Maar mijzelf schrijver noemen? Onzekerheid is voor het gros van de mensen geen onbekende eigenschap. Het internet staat vol met hippe filmpjes die ons wijzen op onze intelligentie of schoonheid, dat we er mogen zijn. Onzekerheid is een business geworden. Jij mag er zijn. En ik? Niet Stefan Popa de mens, maar Stefan Popa de schrijver?

Het Parijs van Roemenië

De Brink staat vol met kraampjes. Zomeroliebollen, afgedankt servies, sinaasappeldozen gevuld met thrillers en kinderboeken, televisietoestellen waaraan je je vertilt. Mensen kijken je hoopvol aan als je langsloopt. Het lijkt Koningsdag, maar het is al mei, op twee dagen na juni. In de muziektent schalt een stel heren lotnummers over de Brink. Van twee Albert Heijn-meisjes krijg ik een stroopwafel en een kortingsbon. Ik wist nergens van. Ik ben hier eigenlijk van plan een haring met uitjes te kopen; dat moet even wachten.