Er is veel gezegd over de aanslag in Parijs op Charlie Hebdo. Twaalf doden. Een satirisch tijdschrift uitgemoord. Het vrije woord ligt nog op de intensive care. We vinden er allemaal iets van. Jij het jouwe, hij het zijne, zij het hare en ik het mijne en meestentijds zijn we het eens. Maar we vonden het belangrijk om toch iets te zeggen. Hebben we wel alles gezegd?
Wim Krings van het DWDD-boekenpanel besprak gisteravond mijn debuutroman Verdwenen grenzen in De Wereld Draait Door. ‘Het is gigantisch goed,’ zei hij onder andere. Dat zinnetje heb ik pas geregistreerd nadat ik het fragment voor de derde keer bekeek. Ik kan het nog steeds amper geloven. En passant werd ook de ‘geweldige recensie‘ van Jeroen Vullings in Vrij Nederland aangehaald. Ik ben in een lijstje met Per Petterson, Charles Bukowski en Pieter Steinz beland. Onwerkelijk. Een mooier lijstje is mij niet eerder ten deel gevallen. Als het zo moet, wil ik best nog eens debuteren.