Er is veel gezegd over de aanslag in Parijs op Charlie Hebdo. Twaalf doden. Een satirisch tijdschrift uitgemoord. Het vrije woord ligt nog op de intensive care. We vinden er allemaal iets van. Jij het jouwe, hij het zijne, zij het hare en ik het mijne en meestentijds zijn we het eens. Maar we vonden het belangrijk om toch iets te zeggen. Hebben we wel alles gezegd?
De roman is niet dood. Het ‘verhaal’ is onsterfelijk. Alle doodsverklaringen vermoeien mij. Op vrijwel elke bucket list (het belangrijkste papiertje van de moderne mens) staat de wens om een roman te schrijven. Bram Moszkowicz kan ‘m alvast afvinken. Iedereen wil verhalen schrijven. Door de dalende verkoopcijfers van romans moeten we alleen andere manieren zoeken om ons schrift te verspreiden. Journalist Perdiep Ramesar heeft in dagblad Trouw een mogelijkheid gezien om zijn fictie te verkondigen. Zijn verhalen vonden gretig aftrek. Geert Wilders behoorde tot zijn lezerskring. 126 miniromans, fiction en faction, zoals we dat tegenwoordig noemen. Zo kan het ook.