Het is weer de tijd van het jaar. Warme wijn, gebak uit de frituur én cadeautjes. Ik heb dit jaar ook iets voor jou, een kerstverhaal, een eindejaarsverhaal of nee, beter nog: een winterverhaal. Een geschenk van mij, aan jou. Het heet Winterslaap.
Het is weer de tijd van het jaar. Warme wijn, gebak uit de frituur én cadeautjes. Ik heb dit jaar ook iets voor jou, een kerstverhaal, een eindejaarsverhaal of nee, beter nog: een winterverhaal. Een geschenk van mij, aan jou. Het heet Winterslaap.
Ik sabbel alvast op mijn goede voornemens. Een beetje gezond doen, bijvoorbeeld. Dat wordt steeds belangrijker op mijn leeftijd. Zegt men. Ik ben alleen niet bepaald atletisch ingesteld. Spieren schijnen over een geheugen te beschikken – muscle memory in allitererend Angelsaksisch. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat mijn biceps zich onze ouderlijke zolder herinneren. Met halters bolde ik daar als tiener mijn biceps op en leefde me uit op toestellen die mijn vader had overgenomen van een failliete sportschool. Alles rook er naar frituurvet, omdat mijn vader een verdieping lager eens in de week slappe friet frituurde. Hoe hard ik ook trainde, ik kon er niet doorheen zweten. Als ik na afloop onder de douche stapte was het alsof ik een week in de snackbar had gezeten.